گل و شكوفه به تاج و افسر مرصع و مكلّل مفتخر گردانيد . بهار آمد و موسم عشرت است [ b 67 ] * بده ساقيا جام مى فرصت است ز ديبا قباپوش گرديد سرو * به رقص آمد از شادمانى تذرو گل از شادمانى به فيروزبخت * چو شاهان برآمد به فيروزه تخت كشيدند صف نورسان چمن * ز عشرت برآراستند انجمن نهال از شكوفه مرصع نما * به سر تاج و در بر زمرّد قبا ز نزهت گلستان سراسر شكفت * به نكهت صبا گوهر غنچه سفت فروزان شد از لاله در باغ و راغ * به هر گوشه چندين هزاران چراغ صبا جعد سنبل دگر تاب داد * چمن را سحاب از كرم آب داد به گردش درآورد زرين قدح * دگر نرگس از انبساط و فرح نواخوان شد از جوش پيشش هزار * چو عشاق دلخسته در وصل يار مخالف چه غزال ؟ شد گوشه‌گير * ز منصورى بخت فرخ امير [ قسمتى از صفحه ظاهرا براى نقاشى سفيد مانده است ]